Alıntı:
pembeli Nickli Üyeden Alıntı
• Her şeyden önce onları ayrı bireyler olarak yetiştirmeye özen gösterin. Doğum günlerinde iki pasta alın ya da birbirinin aynısı kıyafetler almayın, okulda ayrı sınıflara yazdırın, ayrı sorumluluklar verin, birine kızdığınızda diğeri de bundan nasibini almasın, ikisine de ayrı ayrı eşit zamanlar ayırın…
• İkisinin arasında hep var olacak rekabet duygusuna siz de kapılıp onları bu duygularını kullanarak birbirleri ile yarışmaya teşvik etmeyin. Kardeşler arasında çatışmaya sebep olurusunuz.
• Mükemmel bir anne-baba profili maalesef ki yoktur. Bu yüzden kendinizi bu konuda suçlu hissetmeyin… Bazen yanlış kararlar verebilirsiniz.
• Onları hiçbir şekilde birbirleri ile kıyaslamayın. Başkalarının önünde eleştirmeyin.
• Bazen yaşayacağınız problemlerde her zaman adil olamayabilirsiniz. Bu bir sorun değil ya da siz anne ve babalık görevinizi yerine getirmemiş olmazsınız. Bunu kafanızda büyütmeyin, gayet doğaldır!
|
Bu yoğun tempoda bu güzel yazına cevap vermeden geçemeyeceğimi düşündüm pembelim
).gif "))")
Yaşayan biri olarak cevaplamak istiyorum.Olmuyor olmuyor olmuyor....
iki ayrı bireyler orası tartışılamaz fakat okulda ayrı yazdırmaya gelince, evde bile sürekli tartışan ve birbirinden 5dk dahi ayrı kalamayan kişilerden bahsediyoruz e hal böyle olunca ayrı sınıflara yazdırmakta mümkün olmuyor.
Ayrı sorumluluklar fakat eşit ağırlıklarda olmalı aksi taktirde büyük tartışmalar yaşanabiliyor kıyaslamayı bizler yapmasakta onlar yapabiliyor...
Kısacası ikizlere ikiz olarak değil de iki ayrı kardeş gözü ile bakmalı..
Mükemmel anne babaya gelince; Herkesin dönem dönem düşündüğü bir durum söz konusu bu :
4.yaş: Babam her şeyi biliyor.
5.yaş: Babam çok şeyi biliyor.
6.yaş: Benim babam senin babandan daha çok şey biliyor.
8.yaş: Babam her şeyi bilmiyor.
10.yaş: Babamın gençliğinde her şey çok farklıymış.
12.yaş: Aslında babam bu konuda hiç bir şey bilmiyor.
14.yaş: Babama kulak asma artık o çağ dışı.
21.yaş: Babam mı? Aman Tanrım o hiç bir işe yaramaz.
25.yaş: Babam bu konuda az da olsa bir şeyler biliyor; ama o yaşta birinin, bu konuda bir şeyler bilmesi normal zaten.
30.yaş: Bu konuda babamın fikirini alsak iyi olur. O kadar deneyimli ki!
35.yaş: Babama sormadan hiçbir şey yapmam.
40.yaş: Acaba babam bu konunun üstesinden nasıl gelirdi? Ne kadar akıllı ve deneyimli bir insandı.
50.yaş: Babamın yanımda olması ve bana akıl vermesi için neler vermezdim. Onun ne kadar akıllı bir insan olduğunu hiç takdir etmemiştim. Ondan çok şey öğrenebilirdim.
Kıymet Bilinmeli...